می دانی

 سالهاست سرا پا گوشم

ودل سپرده  به آوای قناری که

 تنها ترانه اش آغاز سکوت بود

چگونه باور کنم همه ی این حقیقت تلخ را.......

اگر بخوانی

قول می دهم

تمام خستگی ام را یکجابتکانم

کنار درخت بید تنهائیم

که غریبانه شعر های  مرا می شنید

و قصه را ازنو آغاز کنم

من گوش می شوم  همه

 تو بخوان

سوگند

که تمام واژگان آغشته

با اشک و حسرت همیشه را

فراموش کنم

**********************

هزار بوسه خورشید هدیه لبانت

قناری کوچک من

بخوان

سکوت را بهانه نکن

معصومه خانی/ زمستان ۸۷

 پ. ن.

- سکوت آدم و لبریز می کنه از احساسات تلنبار شده.....

- دلم گرم نیست بهت......