پیچیده در تارو پودش

گویی،

 بلندترین آواز را، بر مرتفع ترین ایوان دل خواندن

واز پنجره ی صبح، به آخر دنیا نگریستن

سفر به دیار مهتاب ، با قایق جان

 وسر بر بالین نقره ای ماه آرام گرفتن

در تلاطم رقص دانه های باران، طعم گیلاس را چشیدن

ومشتی آب از اقیانوس طهور خداوندی، مستانه سر کشیدن

                      *            *             *              *

آن را چون رویایی شیرین در آغوش خواهم گرفت

و چون تصویری زیبا نقاشی خواهم کرد

 وبه دروازه ی ابدیت چشم خواهم گشود

مرگ

 آغاز صعود جاودانه ی من است........

معصومه خانی/ پاییز ۸۶

پ.ن

ذهنم خالی شده از همه چی...... دلم خواب سپید می خواد......