ما میان این آمدن ها ورفتن های زنجیر وار روزها وشبها ی بیشمار سرگردان مانده ایم وفقط می رویم، بی آنکه فرصت فکر کردن داشته باشیم. فقط می رویم که ازبرنامه ریزیمان عقب نمانیم و زمان جایمان نگذارد.

فرصتی نداریم که بایستیم وفکر کنیم دیروزمان چطور گذشت و فردا چگونه بگذرد، بهتر خواهد بود.این دلمشغولی های روزانه بهانه خوبی است که نگذارد حتی سرمان را به عقب بچرخانیم وببینیم کجا ایستاده ایم؟، از چه راهی آمده ایم؟، ازچه مسیرهایی گذشته ایم ؟و اصلا به کجا خواهیم رسید؟!!!!

خوب....... بهانه، بهانه است دیگر. اما اگر این بهانه ها روی هم تلمبار شوند، آن وقت از ما موجودی می سازندکه مثل رباتهای آهنی فقط رو به جلو می رویم و بیشتر از چند قدمیمان را نمیبینیم.

اگر در این دایره د وار که روی آخرین دور تندش می گرددو به هیچ کس وهیچ چیز مجال سکون وآرامش نمی دهد، نتوانیم موقعیت خودمان را بسنجیم و جایگاه اصلیمان را مشخص کنیم و فقط سرعتمان را با سرعت روزگار یکی کنیم که از زمان جا نمانیم و دیگر هیچ......

چطور می توانیم اشتباهاتمان را کشف کنیم و از تجارب گذشته چراغی روشن کنیم برای کوره راههای تاریک فردا؟!!!!!!!!!!!

چطور می توانیم مطمئن باشیم که راه را از چاه تشخیص می دهیم و چشم بسته به بیراهه نمی رویم؟!!!!!!!!!!!

باید لحظه ای بیایستیم. هر روز برای یک دقیقه هم که شده از گردونه زمان پیاده شویم. با خودمان خلوت کنیم و لحظاتمان را فقط برای خودمان داشته باشیم.

 بینیم کجا ایستاده ایم؟.. چه کرده ایم؟چه دسته گلهایی به آب داه ایم و برای فردا چه باید بکنیم؟!!!!!!!!!!