تا حالا مشاجره لفظی دو تا کودک و تماشا کردید... مشاجره ودعواهایی که گاهی بر سر هیچ و پوچ ویا مو ضوعات  پیش پا افتاده........ و به  همون اندازه کم ارزش   اتفاق می افته،گاهی وقتها هم در بین دعواهاشون کلماتی رد وبدل می شه که گاهی مجبور می شیم برخورد تندی با اونها داشته باشیم... هیچ  وقت دقت کردید... این لحظات ،حتی بدترین مشاجره ها خیلی طول نمی کشه.....بچه ها خیلی زود همه چیز رو فراموش می کنن و دوباره دوستی وبازی و ازسر می گیرن... انگار نه انگار که تا چند لحظه پیش سر وسایل بازیشون... یا خوراکی ... داشتن گیس های همدیگر و می کشیدن... نه قیافه گرفتنی.... نه ملامتی... نه یاد آوری آنچه که گذشت ... ونه اعلام مجدد جرمی..............خشم  بچه ها ابراز صادقانه احساسیه   که بلافا صله بروز می کنه و بلافاصله هم فروکش...... بدون تردید بچه ها خیلی بخشاینده تر از بزرگتر ها هستند؟، اما ما بزرگتر ها، انگار وقتی بزرگ می شیم  ، تازه یاد می گیریم که چطور یکدنده باشیم.. یکدیگر رو آزار بدیم... طبعی نا بخشا داشته باشیم.... شکننده می شیم... خاطرات و خطاهای اطرافیانمون  و مثل تیری  تو چشمشون می کنیم، با هر سر سختی هم که شده در مورد اونچه که فکر می کنیم حقه.. پافشاری می کنیم...  باید در همه نبردها پیروز میدان باشیم حتی اگه حق با ما نباشه... اما امان.... امان از وقتی که شکست بخوریم ..... تا انتقام نگیریم راحت نمی شیم........ گذشت یادمون رفته... مهربونی که دیگه تو کوچه های دلمون قدم نمی زنه... چی به سرمون اومده که به اندازه دوست داشتنمون نمی تونیم ببخشیم

شاید چون دیگه نمی خواهیم احساسی کودکانه داشته باشیم... احساسی پاک ... زلال  و بی آلایش.......