از دور جمعیت زیادی رو نزدیک مهد می بینم که جلوی در مهد ازدحام کردن.... پاهام شل میشه... نفسم که به شماره افتاده بود .... دیگه اصلا در نمی یاد... قلبم می افته کف پام... انواع واقسام فکرهای بد یکدفعه یاد شون می افته بیان تو ذهنم.... مثل مهمون ناخونده.... تمام فکرم وذهنم مشغول میشه.!!!... سریع اطرافم ونگاه میکنم، ببینم زبونم لال، آمبولانسی....... ماشین آتش نشانی.... پلیس ... نیروی انتظامی.... خنثی سازی بمب...!!! خدای من تا کجا رفتم!!!!!!!!!!!!!!!!! نکنه گروگانگیریه....!!!!!!!!!!! دیگه نمی تونم جلوتر برم......  انگار من همونی نبودم که تا چند لحظه پیش داشتم از گرما می مردم.!!!...حالا یخ کردم!!!!!! سرم گیج  میره .........راسته که میگن... (آدم سنگ بشه مادر نشه) ..... حس  میکنم  زانوهام شل شده و دیگه نمی تونه جسمم وتحمل کنه...... هرچی نزدیکتر میشم تعجبم بیشتر میشه!!!!!!

 چند پسر نوجوان ۱۵ - ۱۶ ساله در حالیکه به سرو کله هم میزنن از در مهد میان بیرون.... ای بابا اینجا چه خبره؟!!!!!!!!!! نکنه اینجا  مدرسه پسرونه شده؟!!! الان که تابستونه؟!!!! وارد حیاط مهد می شم..... ازدحام جمعیت وهیاهو  تا تو دفتر مدیر کشیده شده... شصتم خبردارمیشه که همه این سر و صداهااز اونجا آب میخوره......!!!!!!!!!!!! وارد دفتر که می شم..... مادران نگران دیگه ای رو مثل خودم میبینم... جعبه شیرینی رو یکی که نمی دونم کیه ؟  به طرفم می گیره....... نمی دونم قیافم از تعجب ونگرانی چه شکلی شده که میزنه زیر خنده ومیگه نگران نباشید...... وبعد ماجرا رو برام تعریف میکنه...تمام اضطرابم وتو شادی اونها گم می کنم.... همونهایی که این نقشه قشنگ و جالب کشیده بودند تا دوباره بعد از چند سال همدیگر وببینند.... بچه هایی که معرفتشون هنوز بیدار بودتا بعد از سالها دوری همدیگر وپیدا کنند اون هم در مکانی که رنگی ترین خاطرات خوش کودکی رو  اونجانقاشی کرده بودند...... مدیر مهد میگه این بچه ها اینجا حق آب وگل دارن... پس باید کمکشون میکردم که دوستان دوران کودکی شون پیدا کنن.....  برمی گردم ودوباره خیره میشم به دنیای قشنگ اونها.... هنوزم دارن تو سر کله هم میزنن.... با هم شوخی میکنن و از خاطراتشون حرف میزنن... . با خودم فکر می کنم..... واقعا دنیای اونها چقدر بزرگه ودنیای ما چقدر کوچیک!!!!!!!!!!!!!