ذهنم ودویدن ذهنم به دنبال دستگیری واژه ها، چقدر تماشایی است. زندگی، درخت، باران...... همه و

همه کلماتی است بی معنی وترک خورده که چوب دستی سوال را بر سرم می کوباند. جایی، در ابتدای

حرکت پرندگانی بالای افکار گیجم پر باز می کنند و چشم هایم به رنگی بالاتر از سیاهی خیره می ماند.

صدای موسیقی  نا موزون و  خشن روزگار را  می شنوم  که  بی انگیزه شنیدن بر گوش هایم  تحمیل

می شود. صدای افتادن از پله های برقی ترقی، صدای زنگ بستن در های بسته انتظار، صدای خاموش 

شدن شعله های گرم محبت و صدای خاک خوردن  هر آنچه که  می شود دوست داشت . به گونه ای در

پیچ وخم روزگار گم شده ام که دیگر هیچ نگاهی انتظارم را نمی کشد،حتی آن جرقه نوری که، صبح های

کودکیم را  از  پشت پنجره به  تماشا می نشست. روی صورت سیاه شب دست می کشم تا شاید سر

انگشتانم به دگمه پیراهن ستاره ای گیر کند اما ........غبار زمان، تازیانه اش را بر چهره ام فرود می آورد.

به  آینه نگاه  می کنم. اندام  آینه در چین و شکن صورتم  تفسیر می شود. انگار ، هزار سال نوری گم

شده ام در خویش، بی هیچ حوصله پیدا شدن. به هر سو نگاه می کنم خاطره ای است بی بال و پر و یا

شاید حسرت تلخی است از  کودکی های پیری ام، و چه غمگین چشم هایم، با  باران  اندوه  غسل

می سازد که چشمم به دفتری می افتد. روی طاقچه دفتری است مندرس که مملو از گر دو غبار است با

سینه ای لبریز از آه به یاد می آورم روزهای خوش نوشتن را و شوق قلم زدن. دفتر را می تکانم و آرام باز

می کنم. دفتر خاطرات، همان برگ های افتاده و به حساب نیامده عمرم.

روی دفتر نوشته : تا شقایق هست زندگی باید کرد............