بی فروغش هیچ رنگی از رنگ های زندگی  وجود نداشت اما او برای زنده ماندن تلاش می کرد وامیدش

را  از دست نداده بود، یه لحظه با خودم  گفتم من ناشکررا باش که طاقت یه ذره بیماری را ندارم،از خودم

بدم آمد بخصوص از اینکه سر هیچ و پوچ به خدا گلایه می کنم،از اینکه بعضی از مشکلات  و آنقدر بزرگ

می کنم که فکر می کنم از  سرطان هم  بدتره.اما نه، حالاکه می خواهم از  اون بیماری هولناک بنویسم

می بینم که نمی توانم خد راوجای او بگذارم ، دردی که می کشد ،رنجی که می برد ،من نمی توانم.....

نه نمی توانم خود را جای  او بگذارم ........نمی دانم چرا  فقط دارم به  زندگی فکر می کنم................

تنها تصویر زردی که به یاد می آورم، پاییز است با برگ خشکی که از پنجره می افتد وسط اتاقم.............

و باز نم نم باران وقطرات ریز  آب پشت شیشه و ادامه زندگی.............تلاش می کنم خودم را با موهای

تیغ تیغی وسط تخت تا شوی بیمارستان تصور کنم اما نمی توانم..........انگار خیالم با من سر لج دارد....

به روزی فکر می کنم که سرطان عین پیانویی که یکدفعه وسط خیابان می افتد روی سر پلنگ صورتی و

قد درازش را شبیه آکاردئون می کند،خراب می شود روی سر من....... اما نه ، این هم نشد........این بار

این بار به  روزی  فکر می کنم که  کنار یک  باجه زرد، درست روبروی مطب دکتر،سرطان مثل یک زالوی

کوچک چسبید به پاهایم،شده ام مثل پاستیل توت فرنگی که می خواهد قورتم بدهد و من فریاد می زنم

که نه خدایا........من این خیابان را با همه شلوغی هایش دوست دارم ،اصلا عاشق باجه تلفن زرد رنگم

که همیشه سکه هایم را قورت می دهد........نه اصلا عاشق این جوب های آشغال گرفته ام که همیشه

دلم خواسته از آنها بپرم و اغلب هم پریده ام و بعد یکدفعه دیدم زالو نفس کشید و دستهای تیز و نازکش

از پاهایم جدا شدومن درست افتادم وسط زندگی.........خوب بود.واقعا ترسیده بودم.نمی دانم شاید باید

از تخت های بیمارستان شروع  کنم.از بوی ساولن و  بتادین که یکدفعه می پیچد توی دماغم و مثل یک

دست زبر و خشن مرا پس می زند و هل می دهد دوباره  داخل زندگی ، نه خوب  است از  آن دسته گل

میخک پلاسیده داخل گلدان کریستال کنار پنجره بنویسم..........شاید هم لازم است از موهایی بنویسم

که مثل رشته های سیاه  زندگی  ولو  می شوند وسط سینک دستشویی،یک دسته، دودسته،آن وقت

سینک می چرخد ومی چرخد وبالا می آید،سرت گیج می خورد و با سر می روی توی دیوار می شنویی؟

تهوع و  سر گیجه  یکی از علامتهای معمول شیمی درمانی....... یا این خون بد مصب که از گوش ودهان

ودماغ بیرون می زند..............من نمی خواهم از سرطان بنویسم، یعنی نمی توانم بنویسم................

اما من دلم می خواهد از خاک خیس خورده بنویسم و از پنج حسی که بیدار تر از  قبل کار می کنند.از

وصل شدن آدمها به مرکز جهان و از صدای اذانی که مثل نفس کشیدن می ماند برای یک بیمار سرطانی.

از عشقی بنویسم  که می توانم با  خیالی آسوده به آن فکر کنم و  از خداوند ممنون باشم که آن  قدر

دوستم دارد که امید را به من نشان داد و باور می کنم که با آن می توان بر بیماری چیره شد...............

مینویسم اما واقعا برای سرطان واژه هایی بلد نیستم به جز باران پشت شیشه وخاک خیس خورده ویک

صبح پر امید .........................................